W roku 1490 Jan Olbracht, zanim jeszcze objął tron w Polsce, został przez węgierski odpowiednik szlachty obwołany królem. Na tronie tegoż kraju jednak nigdy nie zasiadł, bowiem nie udało mu się wygrać wojny przeciwko Władysławowi Jagiellończykowi, swojemu bratu. Przykład ten wspaniale obrazuje wielką nietrafność wyboru jakiego dokonał Kazimierz Jagiellończyk starając się prowadzić politykę dynastyczną. Władysław, będący królem całkowicie nieudolnym, kierowanym w niemalże stu procentach przez magnatów, wygrał z energicznym, silnym i inteligentnym Olbrachtem, co dla Polski stało się rzeczą wielce niekorzystną, Władysław bowiem nie wspierał raczej Rzeczypospolitej - magnaci, którzy mieli na niego największy wpływ, wybierali zazwyczaj stronę habsburską. W 1496 roku Jan Olbracht ogłosił bardzo ważny akt państwowy - statuty piotrkowskie. Był to już drugi przywilej wydany w tym mieście (wcześniej Kazimierz Wielki wydał tam statuty dotyczące prawa). Statuty piotrkowskie z XV wieku znacznie polepszyły życie szlachty - ta mogła odtąd handlować zbożem bez żadnych ceł. Ponadto mieszczanie nie mogli już kupować ziemi poza miastami. Jedynie jeden chłop rocznie, bez zgody pana, mógł opuścić wieś.